ADIL MANSURI
ADIL MANSURI is a renowned poet and playwright of the Gujarati and Urdu languages. He is the pioneer of modern Gujarati ghazal, and according to Dr. Chinu Modi, Adil made ghazal an integral part of the mainstream Gujarati poetry. His contribution to Gujarati ghazal is widely acclaimed by critics and has earned him the prestigious Kalapi Award in 1998. Adil was born in Ahmedabad in 1936. He moved to New Jersey, USA in 1985. He is a founder member of a literary organization called ‘RE MUTH’ in Ahmedabad, India and ‘SAATH DIN’ in New Jersey. He is actively involved in the Gujarati literary activities in the USA. Adil has published ‘Vanank (1963), ‘Pagarav’ (1966), ‘Satat’ ( 1970), ‘New York naamey gaam’ ( 1996) and ‘Ghazal naa aayanaa gharamaa’ ( 2003). ‘Hashara ki Subha darkhashaa’n ho’ (1996-Urdu poems). In addition to these collections of poems, he has also published a collection of plays called ‘Pencil ni kabar aney Anya Ekaanki’ (2004).His absurd plays became very popular at University Drama Festivals thruout Gujarat. On 15th August,2003 Gujarat Urdu Sahitya Akademy awarded Him a Gaurav Pursakar. Adil has participated in Mushaairas and Ghazal festivals not only in Gujarat and other parts of India but also in the USA, Canada and Great Britain. His ghazals appeal to a wide range of people, and his presence at the Mushaira attracts huge audiences for whom listening to Adil Mansuri is always a pleasurable experience. Besides all these, Adil also is a Painter. He participated in Group and One Man Show’s In Ahmedabad, Mumbai, New York, Boston, Dayton, etc.
He is a Editor of ‘www.Ghazalgurjari.com, a first e-magazine of Gujarati ghazal and News Website: www.mansuri.com.
જનાબ આદિલ મનસુરી સાહેબ.
અસ્સલામાલૈકુમ,
નાનપણ માં “મળે ન મળે” કદાચ પ્રથમ કવિતા હતી જે મારા માં
સંવેદનાઓ જગાડી ગઈ.ત્યાર થી હું પણ એક “કવીયત્રિ બની ગઈ.
ઘણા વષો સુધી આપનું સરનામું શોધતી હતી અને આજે આપને
શોધી ને ઘણો આનંદ થયો.હું રઝિયા “રાઝ” તખલ્લુસ” થી લખું છું.
મારી આજ થી 30 વર્ષો ની ઈચ્છા છે કે મળે ન મળે મારા અવાજ
માં અને મારા જ કંપોઝિશન માં ગાઉં.મારા “ક્ષિતિજ” માં થી એક
કવિતા આપને મોકલાવી રહી છું આશા છે જરુર ગમશે.
ખુદા હાફિઝ.
રઝિયા અકબર મિર્ઝા.
मेरे वतन
मेरे वतन,मेरे वतन, मेरे वतन हिंदोस्ताँ।
अपना गगन, अपना चमन, अपना वतन हिंदोस्तां।
गाते रहें ये गीत हम, बढते रहें अपने कदम,
सब साथ है तो क्या है गम,जीतेंगे हम,हम में है दम।
मेरे वतन………
हिंदू भी हैं, मुस्लिम भी हैं, यहां शिख़ भी ईसाइ भी,
एसे रहें हम संग-संग जैसे रहे परछाई भी।
मेरे वतन……….
यहां मंदिरों में आरती और मस्जिदों में अज़ान है,
गीता के श्लोक यहां कभी, कभी आयतॆं क़ुरान है।
मेरे वतन………..
त्यौहारों का ये देश है, यहां ईद और दीवाली है,
रंगत यहां राख़ी की है और रंगबिरंगी होली है।
मेरे वतन……….
गंगा यमुना सरस्वती, गोदावरी और नर्मदा,
नदियां हमारे देश की, बहती रहें हरदम सदा।
मेरे वतन…………
ये धरती गांधी-नहेरु की, ये धरती है सरदार की’
जिसने दी अपनी जान भग़तसिंह और आज़ाद की।
मेरे वतन………….
कश्मीर से कन्याकुमारी तक बसा मेरा वतन,
नज़रें उठाये कोई क्या?ईस पे लुटा दें जानो तन।
मेरे वतन………
By: RAZIA on April 17, 2008
at 2:35 pm
જનાબ આદિલ મનસુરી સાહેબ.
અસ્સલામાલૈકુમ,
નાનપણ માં “મળે ન મળે” કદાચ પ્રથમ કવિતા હતી જે મારા માં
સંવેદનાઓ જગાડી ગઈ.ત્યાર થી હું પણ એક “કવીયત્રિ બની ગઈ.
ઘણા વષો સુધી આપનું સરનામું શોધતી હતી અને આજે આપને
શોધી ને ઘણો આનંદ થયો.હું રઝિયા “રાઝ” તખલ્લુસ” થી લખું છું.
મારી આજ થી 30 વર્ષો ની ઈચ્છા છે કે મળે ન મળે મારા અવાજ
માં અને મારા જ કંપોઝિશન માં ગાઉં.મારા “ક્ષિતિજ” માં થી એક
કવિતા આપને મોકલાવી રહી છું આશા છે જરુર ગમશે.
ખુદા હાફિઝ.
રઝિયા અકબર મિર્ઝા.
मेरे वतन
मेरे वतन,मेरे वतन, मेरे वतन हिंदोस्ताँ।
अपना गगन, अपना चमन, अपना वतन हिंदोस्तां।
गाते रहें ये गीत हम, बढते रहें अपने कदम,
सब साथ है तो क्या है गम,जीतेंगे हम,हम में है दम।
मेरे वतन………
हिंदू भी हैं, मुस्लिम भी हैं, यहां शिख़ भी ईसाइ भी,
एसे रहें हम संग-संग जैसे रहे परछाई भी।
मेरे वतन……….
यहां मंदिरों में आरती और मस्जिदों में अज़ान है,
गीता के श्लोक यहां कभी, कभी आयतॆं क़ुरान है।
मेरे वतन………..
त्यौहारों का ये देश है, यहां ईद और दीवाली है,
रंगत यहां राख़ी की है और रंगबिरंगी होली है।
मेरे वतन……….
गंगा यमुना सरस्वती, गोदावरी और नर्मदा,
नदियां हमारे देश की, बहती रहें हरदम सदा।
मेरे वतन…………
ये धरती गांधी-नहेरु की, ये धरती है सरदार की’
जिसने दी अपनी जान भग़तसिंह और आज़ाद की।
मेरे वतन………….
कश्मीर से कन्याकुमारी तक बसा मेरा वतन,
नज़रें उठाये कोई क्या?ईस पे लुटा दें जानो तन।
मेरे वतन………
By: razia786 on April 18, 2008
at 1:40 pm